Eindelijk na 4 jaar en ruim 250 duiken verder weer eens duiken op de Noordzee. Dit keer niet vanuit IJmuiden met de Fogle. Vanuit Harlingen vertrok op zondagavond 8 augustus 2010 MS Wilhelmina met ongeveer 11 man en zeker 1 vrouw, waaronder dus 3 carettanen: Kees als ervaringsrot, Rien als Noordzeegroentje en ik wat minder groen.

Na ongeveer 1.5 uur varen, werd vlak voor Terschelling het anker uitgegooid waarna het tijd was voor het nuttigen van een biertje in een relaxte sfeer. Even na 00.30 lag toch wel iedereen in zijn kooi die prima lagen, maar verwacht geen privacy en/of luxe.

De Wilhelmina is geen grote boot, maar 20m bij nog geen 5m. Dit heeft als voordeel dat de uitstap/instap relatief laag is in vergelijking tot de Fogle, waar aan boord komen een behoorlijke inspanning vergt als je minder kracht in je armen en/of benen hebt en de golven op je inbeuken. Twee nadelen zijn wel dat bij golven hoger dan 1 m niet wordt uitgevaren/gedoken en dat de boot een stuk minder stabiel is. Maandagochtend waren er beste golven en even leek het nog dat het duiken niet door zou gaan, maar gelukkig wel. Je set opbouwen op een wiebelige boot vraagt meer alertheid dan normaal, zoals goed alles vasthouden en rekening houden met de bewegingen van de boot. Maar ook niet te lang naar voren hangen of in elkaar gedoken zitten want dat vind je maag niet zo plezierig zoals sommige hebben ervaren. Gelukkig had ik geen last van zeeziekte, maar met volle bepakking op een schommelend dek staan, begon ik wel zat te worden. Dus ik groette mijn 2 duikmaatjes en ging middels een commandostap overboord alwaar ik bij het ankerlijn aan de oppervlakte op ze zou wachtten. Tijdens je Open Water leer je met opgeblazen vest te water gaan en vervolgens je automaat te wisselen voor je snorkel. Heel zinvol bij een zoetwaterduikje of in de Grevenlingen of misschien zelfs Oosterschelde, maar bij een Noordzeeduik moet het echt kalm water zijn voor een snorkel. Door golven, stroming en het daardoor getrek aan de lijnen werd ik langer dan mijn snorkel lang zou zijn onder water getrokken. Toen de heren te water kwamen wist ik dan ook niet hoe snel ik onder moest gaan en om daar wel te blijven wachten.

In tegenstelling tot de Fogle waar een uitgebreide briefing werd gegeven en lijnen werden uitgezet op het desbetreffende wrak door standby duikers, is dit op Wilhelmina allemaal niet het geval. Toen ik mijzelf via de ankerlijn naar beneden trok, had ik werkelijk geen idee op welk wrak ik dook en de maximale diepte. Die avond ervoor had ik wel begrepen dat 30m zeker niet bereikt zou worden, maar dat in het Noorden veel wrakken op max. 24m liggen. Enigszins verbaasd was ik dan ook toen het wrak op ongeveer 13m diepte opdook en eigenlijk prima zicht. Met Kees als lijnmeester (degene die de reel bedient) en Rien en ik ieder aan kant, gingen we op wrakverkenning uit. Waar ik bij mijn eerdere Noordzee wrakduik moeite had om de contouren van het wrak te ontdekken, was dit geweldig. Zoveel scholen vis en joekels van Noordzeekrabben. Heerlijk relax hebben we gedrieën het wrak bekeken. Na een uur en een maximale diepte van 15.5m kwamen we weer aan boord, waar we heerlijk liggend op het dek van de zon hebben genoten.

De tweede duik was gepland op een kleine onderzeeër waar we de avond daarvoor al de tekening van hadden gezien. Gezien de omvang van dit wrak zou een reel eigenlijk niet nodig zijn, maar omdat ik als lijnmeester op zou treden, heb ik juist voor het opdoen van de ervaring dit wel gedaan. Het is altijd prettig om onder redelijk veilige omstandigheden (Kees erbij) te ervaren hoe je het beste een reel hanteert en tegelijk je lamp, weet waar je bent, je luchtverbruik en de diepte in de gaten houden… en o ja je hebt ook een paar buddy's waarvan er 1 aan het fotograferen is. Bij het te water gaan, ondervond ik best nog een aardige stroming en ik moest me dan ook goed vasthouden aan de lijn om mezelf naar beneden te trekken. Dit wrak was echt goed te onderscheiden en dat maakte het nog leuker. Deze lag wel wat dieper, maar nog binnen de 20m. Ook hier weer ongelofelijk veel vis. De opstijging was lekker relax, geen stroming. Na de duik met Kees nog wat kleine aandachtspuntjes doorgenomen zoals je buddy vragen hoeveel lucht hij/zij nog heeft en dan kan ik volgende keer zelf gidsen. Hopelijk gaat 20 september door, want ik heb er nu al weer zin in!

Annabel van Leeuwen